CASO Nº 1 - Dº Inter. Privado, Dº Civil e Dº Financeiro
|
HORARIO |
1 de marzo de 2 de marzo de 3 de abril de 4 de abril de |
|
AULA |
Ático |
|
Prof. PARTICIPANTES |
Prof. Alvarez González Prof. García Nóvoa Prof. Lete Achirica |
En 1990,
Peter Key, de nacionalidad Británica, trasladó su domicilio a España tras su
jubilación, adquiriendo un apartamento en Marbella y una pequeña casa de
montaña en una localidad de Navarra. Ante un notario inglés otorgó, en el año
2000, testamento abierto dejando todos los bienes que pudiera poseer al tiempo
de su muerte a su esposa, Jane Eyre, y el usufructo de su apartamento en
Marbella a su hija María; subsidiariamente, para el supuesto de que su esposa
hubiere premuerto, sus bienes pasarían a
El Sr.
Key falleció en Marbella el 28 de febrero de 2005, dejando viuda y dos hijas,
Jane y María, una domiciliada en Londres y la otra en Marbella, donde compartía
residencia con su padre y la esposa de éste; sus bienes en el momento del
fallecimiento incluían, a demás de los inmuebles en Marbella y Navarra, un
apartamento en Londres, un fondo de inversiones gestionado por una entidad
financiera también londinense, una cuenta corriente en el Banco Santander a su
nombre y al de sus dos hijas (de disposición indistinta), donde recibía la
pensión generada en el Reino Unido y un depósito a plazo fijo en la misma
entidad (100.000 €).
El día
siguiente al fallecimiento, Jane (hija) retiró la totalidad de los fondos de la
cuenta corriente.
Las
hermanas Jane y María, solicitaron ante un Notario marbellí la declaración de
herederos ab intestado.
Jane
Eyre, exhibiendo el testamento en el registro, solicitó la inscripción a su
nombre del apartamento situado en Marbella.
Suscitada
diputa sobre los derechos hereditarios de Jane Eyre y las hijas de don Peter
Key en la herencia de éste, acudieron de mutuo acuerdo a un prestigioso abogado
solicitándole un dictamen sobre los aspectos internacionales, fiscales y de
Derecho civil sustantivo.
Nota: en
la presentación del caso se darán las indicaciones correspondientes a su
desarrollo y soluciones posibles.
****************************************
CASO Nº 2 - Dº Administrativo e Dº Inter. Público
|
HORARIO |
1 de marzo de 2 de marzo de 3 de abril de 4 de abril de |
|
AULA |
Civil |
|
Prof. PARTICIPANTES |
Profa. Ponte Iglesias Profa. Nogueira López |
A Audiencia decidirá hoxe sobre a suspensión do
Valencia-Deportivo
O clube galego acude aos tribunais ao considerarse perxudicado pola xustiza
deportiva
XOSÉ HERMIDA - A Coruña
|
|
EL
PAÍS - Deportes - 31-01-2006
O desenlace dos cuartos
de final da Copa do Rei está a mercé do que decida a mismísima Audiencia
Nacional. Unha insólita situación que se orixinou onte despois de que o Xulgado
número 2 do Contencioso-Administrativo dese órgano admitise a trámite un
recurso do Deportivo contra a continuación do seu encontro ante o Valencia,
interrompido a pasada semana pola agresión a un xuíz de liña. O partido debía
continuar mañá, pero a Audiencia suspendeuno provisionalmente ata que hoxe
escoite os argumentos das partes. Nunca se distinguiu o Deportivo por
resignarse á derrota nos seus innumerables litixios administrativos, e este
caso non foi a excepción. Como os seus recursos ante o Comité de Competición da
Federación Española de Fútbol (FEF) e o Consello Superior de Derportes (CSD)
non obtiveron resultado, o clube galego deu onte o paso de acudir á xustiza
ordinaria e presentou un escrito ante a Audiencia Nacional, que reaccionou de
inmediato.
O xulgado do Contencioso admitiuno a trámite e, segundo un portavoz do
Deportivo, aceptou aplicar a medida "cautelarísima" que se lle
reclama. A continuación do partido contra o Valencia suspéndese de forma
provisional, á espera dunha vista que se convocou para hoxe na que poderán
expoñer os seus argumentos os representantes dos dous clubs, do CSD e da FEF. O
secretario de Estado para o Deporte, Xaime Lissavetzky, recoñeceu onte o
dereito do Deportivo a recorrer "a donde lle pareza", aínda que
matizou: "preferiría que este caso, como todos os do ámbito deportivo,
fose resolto polos órganos competentes da xustiza deportiva".
O partido entre o Valencia e o Deportivo foi suspendido no minuto 44 despois de
que un xuíz de liña fose alcanzado na fronte por unha moeda lanzada desde o
público. O Comité de Competición decidiu que se reiniciase mañá desde o momento
da súa interrupción e de novo en Mestalla, aínda que a porta pechada. O
Deportivo dixo sentirse prexudicado. Alegou que tería que xogar outra vez en
terreo contrario e que nin sequera se lle custearían os gastos ocasionados polo
desprazamento. O Valencia quedou cun xogador menos no minuto 8, pola expulsión
de Marchena, unha desavantaxe que, segundo Xoaquín Caparrós, adestrador do
Deportivo, queda mitigada con o tempo de xogo reducido á metade.
O Deportivo aludiu a algúns precedentes no fútbol europeo para reclamar que, ou
ben se lle declarase vencedor da eliminatoria -estaba igualada no momento da
suspensión- ou, en todo caso, que o partido se reiniciase nun terreo neutral e
que o Valencia correse con os gastos. Primeiro recorreu ao Comité de
Competición da FEF, que desestimou os argumentos. E a continuación apelou a
unha instancia superior, o CSD, que deu traslado do escrito do club galego ao
Comité Español de Disciplina Deportiva. Este organismo declarouse incompetente,
xa que alegou que o Deportivo non esgotara todos os recursos posibles ante as
instancias da federación. O clube galego volveu tirar por elevación e onte
chegou ata a Audiencia Nacional.
Aínda que si se produciu o caso en competicións europeas, na Liga e a Copa
nunca se deu un encontro por perdido a consecuencia de incidentes do público. O
Deportivo sostén que a administración deportiva española comprometeuse a
adoptar medidas drásticas nos convenios que subscribiu para previr a violencia
no fútbol. No caso de que o partido se celebrase finalmente, o clube galego
avisa de que persistirá na "defensa dos seus dereitos ante os tribunais
españois e comunitarios".
O episodio alentou nos últimos días un sonoro cruzamento de reproches entre
Valencia e A Coruña que tratou de apaciguar onte Aimar. Os xornalistas
preguntaron ao arxentino do Valencia se cre que o Deportivo está facendo o
ridículo, e Aimar regateou con elegancia: "Cada un é libre de facer o que
crea necesario para os seus intereses. Non son quen para xulgar a actuación do
Deportivo neste asunto. Como xogador, non me sinto ofendido". Aimar,
ademais, alertou sobre o perigo de que a violencia se instale aos estadios
españois, tal e como sucedeu no seu país.
Na Coruña, Caparrós, e o seu persoal non interromperon a rutina de
adestramentos, alleos ás "cousas do clube", como apuntou o defensa
Juanma, quen asegurou que os futbolistas "están preparados para
xogar". Neste sentido, o arxentino Scaloni declarou onte á noite en Ràdio
9 que el sería partidario de "gañar na cancha". Se ao final a Audiencia
non permite reiniciar o partido, Deportivo e Valencia veranse as caras de todos
os xeitos, o sábado nun partido de Liga no campo do equipo galego.
Dez anos atrás,
concretamente en xuño de 1996, o Valencia., S.A.D. fichou a un internacional
croata, Goran Vlaovic, que terminaba contrato con o Calcio Padova, S.p.A.
italiano, o 30 de devandito mes. Naquel momento, a UEFA e a FIFA tiñan como
inquebrantable o seu sistema de transferencias, no que o artigo 14 do
Regulamento relativo ao estatuto e ás transferencias dos xogadores de
fútbol da FIFA --máximo organismo do
fútbol mundial-- era dogma de fe, polo menos, en canto aos xogadores non
comunitarios e tras o asunto Bosman.
A Sentencia Bosman
dictada polo Tribunal de Xustiza das Comunidades Europeas (TJCE) o 15 de
decembro de 1995, sostiña que o deporte como actividade profesional está
sometido ás normas europeas sobre a liberdade de circulación de traballadores e
competencia xusta, permitindo que os xogadores dos países do Espazo Económico
Europeo (EEE) puidesen circular libremente, como traballadores, entre eses
Estados membros e para clubs dos mesmos, sen ter que devengar indemnizacións.
En definitiva, para non pagar o canón de transferencia dun club a outro, o
futbolista debía ser un cidadán dalgún dos países que conformaban o Espazo
Económico Europeo, ter finalizado o seu contrato con o club de procedencia, e
que o cambio se fixese entre países do contorno EEE.
Se non se cumprían
calquera desas tres premisas, a FIFA obrigaba a pagar unha indemnización,segundo
os criterios do citado artigo 14, e os que a UEFA establecía, segundo a idade
do xogador, a súa condición de internacional ou non, a contía das súas
emolumentos totais, etc... Ese baremo, en ocasións, non era demasiado xusto, xa
que, por exemplo no caso de Vlaovic, só había estado dous anos no Padova
italiano, e a suma que resultaba da aplicación do baremo era verdadeiramente
alta, para considerala como de "formación ou promoción" do xogador.
O Valencia, S.A.D.
negouse a pagar o canon de indemnización que lle solicitaba o club italiano,
baseándose no que estimaba era unha infracción clara do artigo 85 do Tratado
constitutivo da Comunidade Europea (TCE), é dicir das regras de competencia
entre sociedades ou empresas, xa que do que se trataba era de dúas entidades ou
clubes pertencentes á Unión Europea.
Aínda que o TXUE non se
pronunciou expresamente, na súa Sentenza sobre o caso Bosman, respecto das
indemnizacións de formación e promoción, o Avogado Xeral, Sr. Lenz mencionaba
nas súas conclusións que ditas regras de indemnización por formación ou
promoción eran "restricións do comercio e a competitividade entre os
Estados membros e, polo tanto, inadmisibles".
Así as cousas, o Calcio
Padova S.p.A. denunciou a falta de pago do canon de indemnización sobre o
xogador Vlaovic, polo Valencia, S.A.D. á FIFA, quen resolveu, nun acordo de
data 18 de febreiro de 1997, impoñer ao club valenciano a obriga de pagar a
suma de 3.800.000 dólares USA, á entidade italiana, a realizar antes dun mes
desde o devandito día.
Fronte a esta decisión
da FIFA, Consello de Administración do Valencia, S.A.D., resolveu presentar,
ante a Comisión Europea, en concreto á Dirección Xeral da Competencia unha
demanda de apertura de expediente sobre a posible infracción do artigo 85 do
Tratado de Roma, formulada en virtude do artigo 3 do regulamento 17 do Consello
de 6 de febreiro de 1962.
Á vista do ata aquí
exposto advírtese, sen dúbida, a transcendencia que ten o Dereito Comunitario
sobre as estruturas deportivas nacionais, e de xeito particular sobre as
regulacións internas adoptadas nos Estados membros da Unión Europea polas súas
respectivas Federacións Nacionais.
Certamente, o deporte
ten un gran impacto económico, cultural e social. Máis dunha terceira parte da
poboación europea participa regularmente en actividades deportivas e a
existencia de máis de 600 000 clubs deportivos nos Estados membros da UE
confirma tal feito. Aínda cando no Tratado de Roma non existía un artigo no que
se mencionase explicitamente o deporte, numerosas vertentes das políticas da
Unión afectan ao deporte, por exemplo, a libre circulación de persoas, o
recoñecemento de títulos, a política de competencia, a saúde (dopaxe) e a
política audiovisual.
Ademais, en diferentes
sentenzas do Tribunal de Xustiza Europeo subliñouse que o deporte posúe
características específicas que puidesen xustificar unha actuación a escala
europea. Nunha sentenza de 1974 do Tribunal de Xustiza ("decisión
Walrave") estableceuse que o deporte estará suxeito á lexislación comunitaria
na medida en que constitúa unha actividade económica. A partir desa data, en
diferentes asuntos (Doa, Bosman, Deliège, Lethonen) confirmouse tal enfoque.
Coa inclusión da
Declaración sobre o deporte en 1997 no Tratado de Amsterdam emitiuse un claro
sinal político sobre a nova importancia atribuída ao deporte:
"A Conferencia pon de relevo a importancia social do deporte, e en
particular a súa función á hora de forxar unha identidade e de unir ás persoas.
Por conseguinte, a Conferencia insta aos organismos da Unión Europea a escoitar
ás asociacións deportivas cando estean tratándose cuestións importantes que
afecten ao deporte. A este respecto, debería prestarse unha atención especial
ás características específicas do deporte de afeccionados."
A raíz desa Declaración,
a Comisión Europea presentou a súa visión xeral do deporte nun Informe dirixido
ao Consello Europeo de Helsinki en decembro de 1999, no que se recoñece que o
deporte é un dos ámbitos de actuación que máis interesa e aglutina aos cidadáns
europeos, independentemente da súa idade ou orixe social. Pero tamén se destaca
que a función social do deporte nos últimos anos viuse afectada polo
surgimiento de novos fenómenos como a violencia nos estadios, o auxe da dopaxe,
a explotación dos deportistas novos e a procura de beneficios inmediatos en
aras dun desenvolvemento máis equilibrado do deporte.
O Parlamento Europeo
emitiu o seu dictame sobre ese informe na súa Resolución de 7 de setembro de
2000. O Parlamento acolleu con satisfacción a iniciativa da Comisión e pediu á
Conferencia Intergubernamental que incluíse unha referencia explícita ao
deporte no artigo 151 do Tratado. O Parlamento tamén subliñou que o deporte
constitúe unha tribuna ideal para a inclusión e cohesión social e apoiou a idea
de que a formación e a cualificación profesional dos deportistas incluísense en
prográmalos Sócrates e Leonardo.
O paso seguinte
constituiuno a Declaración relativa ás características específicas do deporte
adoptada polo Consello Europeo de Niza en 2000. Na ela pídese ás institucións
comunitarias que teñan debidamente en conta os valores educativos do deporte
nas súas accións e reclámase para o deporte un lugar máis preeminente nas
políticas nacionais e comunitarias. As federacións deportivas deberán seguir
gozando do dereito a establecer a súa propia organización
No Tratado polo que se
establece unha Constitución para Europa, aprobado o 18 de xuño de 2004, dáse un
paso máis, pois se recoñece xa que o deporte forma parte da política
comunitaria. No artigo I-17 inclúese ao deporte entre os asuntos en que a
Comunidade poderá adoptar medidas complementarias, de apoio ou coordinación. E
o artigo III-282 contén unha referencia especial á función educativa e social
do deporte e ao desenvolvemento da dimensión europea do deporte.
CUESTIÓNS
1.A disciplina deportiva:
organización e vías de recurso
2.Discusión sobre a competencia
xurisdiccional da Audiencia Nacional
3.Natureza xurídica da medida
de suspensión do partido e requisitos
4.Efectos xurídicos dos convenios
entre Administracións públicas e suxeitos privados
5.A potestade sancionadora
6.Relevancia
dos principios de primacía e efecto directo na regulación da actividade
deportiva.
7. Libre circulación de persoas, vinculada á cidadanía europea e con independencia
de que se exerza ou non unha actividade económica.
8.
Non discriminación por razón de nacionalidade.
TRABALLOS Dº ADMINISTRATIVO
1.Redactar un dictame xurídico
sobre a competencia para resolver este tipo de incidentes deportivos
2. Realizar un escrito
solicitando ante a Audiencia Nacional a adopción de medidas cautelares
3.Realizar un escrito de
alegacións en representación do Valencia opoñéndose á adopción destas medidas
TRABALLO Dº INTERNACIONAL E COMUNITARIO
O alumno deberá elaborar un dictame xurídico en relación con todas ou algunhas
das cuestións suscitadas en materia de Dereito comunitario cunha extensión
mínima de 10 folios.
****************************************
|
HORARIO |
1 de marzo de 2 de marzo de 3 de abril de 4 de abril de |
|
AULA |
Ático |
|
Prof. PARTICIPANTES |
Prof. Gárate Castro |
D.
Del
anterior contrato firmó el trabajador, en el mismo momento y lugar, el original
y dos copias. En el documento contractual figuraba la categoría profesional
asignada -la de jefe de recepción-.
En las conversaciones previas mantenidas con anterioridad a la firma del
contrato se acordó que no habría sujeción a período de prueba; en este sentido,
en el documento contractual no aparece mención alguna a dicha sujeción.
El salario pactado fue el de mil euros mensuales más tres pagas extraordinarias por igual
importe cada una. La jornada y otras condiciones de trabajo aparecen remitidas
a lo dispuestos en el convenio colectivo de hostelería de la provincia de La
Coruña de 2003 (DOG de 26 septiembre 2003).
En el recibo oficial de salarios
correspondiente al mes de octubre la empresa hizo constar como importe bruto a
percibir por los días trabajados en dicho mes la cantidad de 501’49 euros
(401,20 euros en concepto de salario base y 100’29 euros en concepto de
prorrateo del importe de las pagas extraordinarias). Asimismo, en la casilla
correspondiente a la categoría o grupo profesional figuraba la de
"recepcionista"; tras indicar el trabajador al Director del hotel tal
circunstancia, se le manifestó que se trataba de un error que se subsanaría
oportunamente en otro momento. Aparte del importe del salario que constaba en
dicho recibo oficial, la empresa, a través del mencionado Director, le entregó
en efectivo otra cantidad, ya sin constancia “oficial”, aunque se le hizo
firmar un documento fechado, sin copia y extraído de un talonario con matriz
numerada guardado en las oficinas administrativas. En el referido documento
manifestaba haber recibido de la empresa la cantidad a la que a continuación se
hace referencia, sin más concreción. Tal cantidad fue equivalente a la
diferencia entre el importe que figuraba en el recibo “oficial” como salario
base y la pactada de mil euros mensuales. Por esta segunda vía se le abonaron
123,51 euros, especificándosele verbalmente que 98’80 euros eran en concepto de
salario base y 24,71 euros por prorrateo de pagas extraordinarias, todo ello
referido al medio mes trabajado. El pago se realizó en presencia del trabajador
D. Luis López Noya, auxiliar de conserjería y recepción, al que también se le
hizo entrega de otra cantidad al margen del recibo “oficial” de salarios.
Posteriormente, pudo obtener una fotocopia
del documento que daba cuenta de la entrega y recepción de
En el recibo oficial de salarios
correspondiente al mes de noviembre la empresa hizo constar como importe bruto la
cantidad de 1002’98 euros, incluyendo otra vez la parte proporcional de las
pagas extraordinarias, aunque en el contrato no se acordó tal prorrateo ni
tampoco figura autorizado por el convenio colectivo. Como en el mes de octubre,
la empresa volvió a pagar, sin constancia en el recibo oficial de salarios, la
diferencia entre la cantidad que figuraba en éste como salario base y los mil
euros pactados. El trabajador comprobó, de nuevo, que se hacía indebida
mención, en la casilla correspondiente, a la categoría profesional de
"recepcionista". El pago de la cantidad no documentada en el recibo
“oficial” de salarios tuvo lugar, en esta ocasión, en presencia de
El
2 de diciembre, a las 13 horas, coincidiendo con el momento en que se le hace
entrega del recibo de salarios al que se acaba de hacer referencia (el del mes
de noviembre) y estando presente la citada trabajadora, el trabajador comunica
a quien le hizo tal entrega, el Director del
hotel, D.
A las 16 horas del propio día 2 de
diciembre el trabajador llamó, desde la centralita del hotel, al teléfono móvil
del Director comercial de la empresa, que no contesta. Sobre las 18 horas aquél
recibe una llamada de éste, manifestándole que tiene una "llamada
perdida" procedente del hotel; el trabajador le indica que era suya y le
pasa a comentar las discordancias que seguía apreciando entre el contrato y el
recibo de salarios. Tras interrumpir la conversación por tener que atender a
clientes, sobre las 19'20 horas el trabajador llama nuevamente por teléfono al
Director comercial de la empresa para continuar con la conversación y
manifestarle su malestar y desacuerdo con las discordancias apreciadas entre
los recibos oficiales de salarios y lo pactado; el citado Director le comenta
que, en efecto, tales discordancias existen, que ello "era una faena"
y que él poco o nada puede hacer. Frente a ello, el trabajador le recuerda que
antes de trabajar para el HOTEL ABC, S. A. prestaba servicios en otro hotel de
Vigo y que si había atendido la petición de incorporarse a la nueva empresa
fue, precisamente, por las mejores condiciones económicas y profesionales
(categoría profesional superior) que su interlocutor, que en su día había sido
Director de ese otro hotel, le había ofertado y que motivaron su decisión de
dimitir de su anterior puesto de trabajo y empresa para celebrar nuevo contrato
con el HOTEL ABC, S. A. Terminan la conversación a las 19'41 horas, después de
indicar el trabajador su propósito de reclamar judicialmente lo que creía que
era ajustado a Derecho, pues no veía otra forma de obtener lo pactado.
A
los pocos minutos de terminar su conversación con el Director comercial se
presenta en recepción el Director del hotel, D.
En
los documentos últimamente indicados figura como única causa de la extinción
del contrato la no superación del período de prueba. El cese se hace efectivo
inmediatamente, a las 20 horas del 2 de diciembre de 2002. Hasta esa fecha,
todas las manifestaciones de la dirección de la empresa mostraban satisfacción
por la forma de trabajar del despedido, del que no se había recibido ninguna
queja de los clientes.
CUESTIONES:
1) Localización
y examen de las normas aplicables al supuesto de hecho
2) Calificación
jurídica de los hechos a la luz de las anteriores normas, así como de la
jurisprudencia
3) Estudio
procesal del caso (confección de los escritos de solicitud de conciliación
preprocesal y de demanda). Pruebas a proponer y práctica
****************************************
CASO Nº 4- Dº Procesual e Dº Penal
|
HORARIO |
1 de marzo de 2 de marzo de 3 de abril de 4 de abril de |
|
AULA |
Civil |
|
Prof. PARTICIPANTES |
Profes. Vilaboy Lois, Nogueira Gandásegui e Varela Castro Prof. Brage Cendán |
Sobre las 23 horas, Carmen, que se encontraba paseando,
decidió entrar en un bar, donde tomó una cerveza, entablando conversación con
uno de los propietarios, llamado Carlos, mientras el otro, hermano del
anterior, de nombre Antonio, atendía el establecimiento, ambos mayores de edad
y sin antecedentes penales.
Al cabo de
un rato y después de haber cogido cierta confianza con Carlos, salieron ambos a
dar una vuelta, dirigiéndose a otro bar próximo, donde permanecieron por
espacio de unos treinta minutos tomando otra cerveza.
Posteriormente,
regresaron al bar propiedad de Carlos, que se encontraba ya con el cierre medio
echado, pues Antonio y un camarero estaban realizando las labores de recogida.
No
obstante, Carmen se introdujo en el interior con Carlos, reanudando la
conversación con los tres en un tono amigable hasta las 2:30 horas de la madrugada
aproximadamente, en que el mencionado camarero abandonó el bar, dejando a los
dos hermanos con Carmen, la cual, en un momento dado fue al servicio, pero al
salir del mismo se dio cuenta de que el cierre del establecimiento se
encontraba completamente echado, continuando por un corto espacio de tiempo
conversando con los procesados, sólo que colocándose ella detrás de la barra.
Cuando
decidió salir de allí le fue cerrado el paso por dichos procesados, quienes
comenzaron a despojarse de sus ropas, a la vez que la desnudaban a ella, la
cual ante tal situación inició una fuerte lucha contra sus agresores, en el
curso de la cual propinó mordiscos y arañazos, cómo y a quien de los dos pudo,
pero que sirvieron de poco, puesto que al final terminaron arrojándola al suelo
para, una vez en él, mientras Antonio la sujetaba por los brazos, Carlos
penetrarla vaginalmente con su pene.
Como
Carmen veía que, pese a su oposición, no conseguía eludir la agresión de los
procesados, cambió de actitud intentando hacerles comprender los problemas que
se derivarían si quedaba embarazada, ante lo cual Carlos le dijo que todo
aquello terminaría si le hacía una felación, para cuya realización él se sentó
en un taburete del bar, obligándola a ella a que se flexionara hasta meter su
pene en la boca, y cuando así estaba se acercó por detrás Antonio penetrándola
con el suyo por el ano.
Una vez
satisfechos sus deseos sexuales, los procesados levantaron el cierre del local,
saliendo los tres juntos del mismo, si bien ella, una vez en la calle, tomó
dirección distinta a la de aquellos.
TAREAS:
PENAL .- 1º) Análisis
del caso.
2º) Redacción de un escrito de
calificación.
PROCESAL.- 1º)
Enfoque procesal del caso (tipo de proceso, órganos competentes, esquema de
tramitación procedimenrtal).
2º) Redacción de un escrito de querella.
3º) Fase de instrucción: diligencias de
investigación a realizar y principales problemas que se pueden plantear,
4º) Análisis del rol víctima-testigo.
5º) Redacción de un escrito de defensa.
6º) Fase de juicio oral: celebración del acto
del juicio oral.
****************************************