Saltar ao contido principal
Inicio  »  Centros  »  Facultade de Filosofía  »  Información da Materia

G5031101 - Argumentación e retórica (Lóxica e Retórica) - Curso 2013/2014

Información

  • Créditos ECTS
  • Créditos ECTS: 6.00
  • Total: 6.0
  • Horas ECTS
  • Clase Expositiva: 24.00
  • Clase Interactiva Seminario: 24.00
  • Horas de Titorías: 3.00
  • Total: 51.0

Outros Datos

  • Tipo: Materia Ordinaria Grao RD 1393/2007
  • Departamentos: Lóxica e Filosofía Moral
  • Áreas: Lóxica e Filosofía da Ciencia
  • Centro: Facultade de Filosofía
  • Convocatoria: 1º Semestre de Titulacións de Grao/Máster
  • Docencia e Matrícula: Primeiro Curso (1º 1ª vez)

Profesores

NomeCoordinador
SAGÜILLO FERNANDEZ-VEGA, JOSE MIGUEL.SI

Horarios

NomeTipo GrupoTipo DocenciaHorario ClaseHorario exames
Grupo CLE01OrdinarioClase ExpositivaSISI
Grupo CLIS_01OrdinarioClase Interactiva SeminarioSINON
Grupo CLIS_02OrdinarioClase Interactiva SeminarioSINON
Grupo TI-ECTS01OrdinarioHoras de TitoríasSINON
Grupo TI-ECTS02OrdinarioHoras de TitoríasNONNON
Grupo TI-ECTS03OrdinarioHoras de TitoríasNONNON
Grupo TI-ECTS04OrdinarioHoras de TitoríasNONNON
Grupo TI-ECTS05OrdinarioHoras de TitoríasNONNON
Grupo TI-ECTS06OrdinarioHoras de TitoríasNONNON

Programa

Existen programas da materia para os seguintes idiomas:

  • Castelán
  • Galego


    • Obxectivos da materia
    A argumentación é unha das actividades características da vida racional.
    A argumentación está no núcleo da capacidade humana para resolver problemas prácticos e teóricos, que van desde a toma de decisions na vida cotidian, as calidades persuasivas dunha alegación final no ámbito do dereito, até as demostracións matemáticas baseadas nos métodos deductivo e hipotético-deductivo.
    Deste xeito, a teoría da argumentación reúne elementos humanistas e científicos, permitindo enfoques tanto descritivos como normativos do seu obxecto. Se desexamos entender aos demais e facernos entender é imprescindible aprender e desenvolver unha serie de coñecementos e destrezas para lograr argumentacións que permitan esa comunicación efectiva. Isto require o cultivo dos hábitos do razoamento correcto e o gusto pola claridade no uso da linguaxe.
    Así mesmo, o uso apropiado da linguaxe require especial recoñecemento dos seus medios, xa sexa na narrativa escrita, oral ou audiovisual.

    Contidos
    1. Os feitos, os pensamentos e as linguaxes. Razón e emoción na práctica discursiva.
    A disputa intelectual: Argumentación e contra-argumentación.
    As boas razóns e os bos razoamentos. As hipóteses e o modo de determinar a súa plausibilidade mediante argumentación.
    Definición de conceptos e ambigüidade de expresións.
    Condicións de verdade dunha proposición universal. A noción de contraexemplo.
    Condicións de verdade dunha proposición particular. A noción de pro-exemplo.

    2. A argumentación dedutiva e as súas especies.
    . Partes dunha argumentación.
    . Compoñentes ónticos, epistémicos e doxásticos
    . Os argumentos e as argumentacións: natureza e propiedades
    . As deducións: Método Dedutivo e Método Hipotético-Dedutivo
    . Falacias argumentativas: A persuasión e a dimensión ética do problema
    . Consistencia e inconsistencia argumental.
    . Argumentacións paradoxais.


    3. A argumentación indutiva
    . Conceptos de probabilidade
    . Elementos de probabilidade e estádística
    . Falacias indutivas no emprego da probabilidade e a estatística.


    4. Razoamento ordinario: plausibilidade e non-monotonía
    . Modalidades: argumentación de necesidade e de posibilidade
    . Argumentación mediante analoxías
    . Argumentación mediante metáforas
    . Argumentación mediante modelos.
    . Argumentacións causais: Implicacións causais e contrafácticas

    5. Oratoria: "física" da argumentación
    . Expresión oral e corporal
    - O posicionamento e a representación
    . Estereotipos e creación de estilo
    . Prácticas discursivas
    . Aspectos psicolóxicos: ordes emocionais.

    6. A argumentación científico-académica
    . Partes e requisitos dun artigo científico-académico
    . Obxectivos, secuencialidad e antecedentes da investigación
    . Narrativa científica
    . Canles e procedementos para a publicación
    . Práctica
    Bibliografía básica e complementaria
    -Se señalan con un asterisco las lecturas fundamentales y con un signo + las especialmente recomendadas:

    Aguayo, A.J. and T.R. Steffensmeier (2008): Readings on Argumentation, State College, PENN: Strata Publ.
    *Aristóteles (1971): Retórica, ed. Antonio Tobar. Instituto de Estudios Políticos.
    +Atienza, M. (2004): La guerra de las falacias. 2ª edición ampliada. Alicante: Compás.
    Benthem, J. V. (1995): ‘Logic and argumentation’. Perspectives and Approaches. Proceedings of the Third ISSA Conference on Argumentation. Amsterdam: Sic Sat: International Centre for the Study of Argumentation, 18-31.
    Bowell, T. & Kemp, G. (2002): Critical Thinking. London/New York: Routledge.
    +Cattani, A (2003): Los Usos de la Retórica. Madrid: Alianza
    Cavender, N. & Kahane, H. (2006/10): Logic and Contemporary Rhetoric. Canada: Wadsworth.
    Cicero, M. T. (1997): La invención retórica. Madrid: Gredos.
    +Copi, I. (1969): Introducción a la lógica, Buenos Aires: Eudeba.
    *Corcoran, J. (1994): “Argumentaciones y lógica”. Versión castellana de Rubén Blanco revisada por José M. Sagüillo de Corcoran 1989. Agora XIII/1, 27-55.
    Govier, T. (1999): The Philosophy of Argument, Newport News, VI: Vale Press.
    Hamblin, C.L. (1970): Fallacies, Newport News, VI: Vale Press.
    Hintikka, J. (1989): “The role of logic in argumentation”. The Monist 72, 3-24.
    Hintikka, J. (2001): “Is logic the key to all good reasoning”. Argumentation 15, 1, 35-57.
    Hitchcock, D. (1998): “Does the traditional treatment of enthymemes rest on a mistake?”. Argumentation 12, 1, 15-37.
    Johnson, R.H. (2000): Manifest Rationality, Mahwah, NJ: Lawrence Erlbaum.
    Johnson, R.H. and J.A. Blair (1994): Logical Self-Defense, N.Y.: McGraw Hill.
    +Perelman, Ch. y L. Olbrechts-Tyteca (1989): Tratado de la argumentación, Madrid: Gredos.
    Quintiliano (1920): Institutio Oratoria. 4 vols. Cambridge: Harvard University Press.
    Sagüillo, J. (1993): “Art, Logic and Scientific Rhetoric”. Reason and Rhetoric. Anglo-Ukrainian Studies in the Analysis of Scientific Discourse. Editado por R. Harré. Queenston/Lampeter: The Edwin Mellen Press, 41-67.
    Sagüillo, J. (1994): “Paradoxical argumentations”. Proceedings of the III International Conference on Argumentation. Vol. II, Analysis and Evaluation. Editado por Van Emeren, F et al.. Amsterdam: 13-22.
    +Sagüillo, J. (ed.)(1995): Sección monográfica: La Argumentación: Lógica y Retórica. Parte I. Theoria 24, 50-120.
    +Sagüillo, J. (ed.)(1996): Sección monográfica: La Argumentación: Lógica y Retórica. Parte II. Theoria 25, 7-67.
    +Sagüillo, J. (2000): El arte de persuadir: algunos elementos de argumentación y retórica. La Coruña: Ludus.
    +Salmon, W. (1969): Lógica, México: UTEHA.
    Scriven, M. (1977): Reasoning, N.Y.: McGraw-Hill.
    +Toulmin, S. (2007): Los usos de la argumentación, Barcelona: Península.
    Van Eemeren, F.H. and R. Grootendorst (2004): A Systematic Theory of Argumentation, Cambridge: Cambridge U.P.
    Van Eemeren, F.H., R. Grootendorst and F.S. Henkemans (eds. 1996): Fundamentals of Argumentation Theory, Mahwah, NJ: Lawrence Erlbaum.
    +Vega, L. (2003): Si de argumentar se trata. Barcelona: Montesinos.
    +Vega, L. y P. Olmos (eds. 2010): Compendio de Lógica, Argumentación y Retórica, Madrid: Trotta.
    Walton, D. (2006): Fundamentals of Critical Argumentation, Cambridge: Cambridge U.P.
    Walton, D. (2008): Informal Logic: A Pragmatic Approach, Cambridge, Cambridge U.P.
    Para máis información, vexa a páxina de Douglas Walton: http://www.dougwalton.ca/books.htm
    Competencias
    O curso proporciona elementos humanistas e científicos que fan aos seus contidos, e elementos subxectivos que fan ao bo argumentador e ao bo orador, permitindo enfoques tanto descritivos como normativos de ambos os seus obxectos.

    Se desexamos entender aos demais e facernos entender é imprescindible aprender e desenvolver unha serie de coñecementos e destrezas para lograr argumentacións que permitan esa comunicación efectiva. Isto require o cultivo dos hábitos do razoamento correcto e o gusto pola claridade no uso da linguaxe. Así mesmo, o uso apropiado da linguaxe require especial recoñecemento dos seus medios, xa sexa na narrativa escrita, oral ou audiovisual.

    O curso ten a finalidade de proporcionar certa seguridade e tendencia á orde expositiva e
    á articulación apropiada das nosas ideas. Todo iso é esencial ás características do bo comunicador.
    Metodoloxía da ensinanza
    Metodoloxía: A materia desenvólvese en clases teóricas e práticas. As primeiras son de índole explicativa, empregándose exercicios modelo de apoio. As segundas están destinadas á solución de problemas e á exposición oral e escrita de temas onde se espera a participación activa dos estudantes.

    Asistencia: Condición imprescindible para unha apropiada aprendizaxe é a asistencia regular e a participación en clase.

    Titorías: é imprescindible o aproveitamento das horas de titoría do profesor.
    Sistema de evaluación
    Tests de opción múltiple de avaliación continua cada 2 semans aproximadamente. (50 %)

    Ensaios breves de 1000 palabras (25 %)

    Participación oral en clase, en presentaciones, y en debates (25%)

    Mais de tres faltas a clase sin xustificar leva a perdida do dereito a evaluación continua. Baixo este soposto o estudiante deberá facer o examen oficial final.
    Tempo de estudo e traballo persoal
    Catro horas semanais de lecturas, reflexión, resolución de tests, redacción, e práctica oral.
    Recomendacións para o estudo da materia
    Requírese disposición a ler Inglés e empregalo.

    Asistencia y puntualidade
    Observacións
    Se controlará aistencia a clase mediante firma y DNI