G5031421 - Filosofía da Lóxica (Lóxica e Retórica) - Curso 2013/2014

Información

• Créditos ECTS
• Créditos ECTS: 6.00
• Total: 6.0
• Horas ECTS
• Clase Expositiva: 24.00
• Clase Interactiva Seminario: 24.00
• Horas de Titorías: 3.00
• Total: 51.0

Outros Datos

• Tipo: Materia Ordinaria Grao RD 1393/2007
• Departamentos: Lóxica e Filosofía Moral
• Áreas: Lóxica e Filosofía da Ciencia
• Centro: Facultade de Filosofía
• Convocatoria: 1º Semestre de Titulacións de Grao/Máster
• Docencia e Matrícula: null

Profesores

Nome	Coordinador
SAGÜILLO FERNANDEZ-VEGA, JOSE MIGUEL.	SI

Horarios

Nome	Tipo Grupo	Tipo Docencia	Horario Clase	Horario exames
Grupo CLE01	Ordinario	Clase Expositiva	SI	SI
Grupo CLIS_01	Ordinario	Clase Interactiva Seminario	SI	NON
Grupo TI-ECTS01	Ordinario	Horas de Titorías	SI	NON

Programa

Existen programas da materia para os seguintes idiomas:

Castelán

Galego

Inglés

Obxectivos da materia
-1 Entender e reflexionar sobre as presuposicións ontolóxicas e epistemolóxicas da práctica da proba en matemáticas e das súas reconstrucións formais.

-2 Estudar a moderna metodoloxía das ciencias dedutivas que reconstrúe a concepción clásica da lóxica subxacente á devandita práctica matemática.

-3 Estudar a moderna metodoloxía das ciencias dedutivas que reconstrúe concepcións tanto expansivas como concepcións diverxentes á devandita lóxica clásica.
Contidos
1. Significados da implicación: implicación lóxica, deducibilidad, e implicación material ou veritativo-funcional. Outros sentidos importantes: implicación formal, implicación contrafáctica e implicación entimemática.
Lectura [1]
2. Que é unha proba? A proba como subespecie da dedución. Definición analítico-descritiva e definición epistémico-funcional de proba. Exemplos de probas da práctica da aritmética e da teoría de conxuntos. A concepción realista e a concepción intuicionista da proba.
Lectura [2] e [2.1]
3. Presuposicións epistémicas. A discusión sobre a natureza a-priori ou a-posteriori da proba. O importe experiencial dunha proposición e a base experiencial dun suxeito epistémico. Análise cognitiva e fenomenolóxica da consecución dunha proba.
Lectura [3] introdución sección 3 e artigo 11 de G.H. Hardy "Mathematical proof".
4. Teorías formalizadas e variedades de conceptos de consistencia, de conceptos de completud, de conceptos de decibilidad e de conceptos de independencia.
Lectura [4] (guiarse polo índice temático do libro) e [4.1] último capítulo.
5. A aritmética de primeira orde e a aritmética de segundo orde. A formulación de universo irrestricto de Peano e a formulación de universo restricto de Gödel. Independencia dos seus axiomas. Esquema e Axioma de indución. Proba por indución. Definibilidad de conceptos e caracterización de estruturas en primeira orde e en segundo orde.
Lectura [5], lectura [5.1], lectura [5.2] capítulo IV, lectura [5.3] en capítulo 7, e lectura [5.4] seguindo o índice temático.
6. Gödelización e recursividade. Omega-consistencia e omega-completud. Teorema de Incompletud ou insuficiencia dedutiva da aritmética de segundo orde (Gödel 1931). Discusión sobre o valor epistémico deste resultado.
Lectura [6], lectura [6.1] artigo 4 orixinal de Gödel, [6.2], e [6.3].
7. Categoricidad da aritmética de Gödel de segundo orde. Isomorfía e equivalencia elemental. A proba da categoricidad da aritmética de Kalmar e a proba da categoricidad da aritmética de Lorenzen e Hilbert-Bernays. Discusión sobre o valor epistémico deste resultado.
Lectura [7] e [7.1].
8. Expansións da lóxica clásica: A lóxica modal. Modalidades lóxicas, analíticas, epistémicas e temporais. Motivación e exemplos.
Lecturas [8] e [8.1]
Lecturas [9] capítulos 1 e 2, e artigo de Richmond Thomason incluído en [9.1]
9. Lóxicas diverxentes da lóxica clásica: lóxica borrosa, lóxica relevante, lóxica deóntica, lóxica non-monotónica. Motivacións e exemplos.
Lecturas [10] e [8.3]
Bibliografía básica e complementaria
(*) son compilaciones o antoloxías de artígos clásicos u obras de referencia avanzadas.
[8.3] Alchourrón, C, Méndez, J. y Orayen, R. (1995): Lógica. Enciclopedia Ibeoramericana de Filosofía. Madrid: Trotta.
[6.2] Barba, J. (2010): Lógica, Lógicas. Valladolid: Universidad de Valladolid.
(*) Benacerraf, P. and Putnam, H. (eds.) (1964/89): Philosophy of Mathematics. Cambridge, New York, Port Chester, Melbourne and Sydney: Cambridge University Press.
[10] Bencivenga, E. (1986): “Free logics”. Handbook of Philosophical Logic. Vol. III (Gabbay, D. & Guenthner, F. eds.), 373-426.
[1] Corcoran, J. (1973): “Meanings of Implication”. Diálogos 25, 59-76. Incluído en Hughes, R.I.G 1993, 85-99. Traducción castellana de José M. Sagüillo en Ágora 5 (1985) 279-94.
[6.3] Corcoran, J. (1992): “Unprovability and Undefinability”. Travaux de Logique, 37-65. Neuchâtel: Université de Neuchâtel. Hay traducción castellana disponible pero no-publicada.
[7.1] Corcoran, J. (1980): “Categoricity”. History and Philosophy of Logic 1, 187-207.
[4] Church, A. (1956/96): Introduction to Mathematical Logic. 10ª edición. Princeton, New Jersey: Princeton University Press.
[5.2] Enderton, H. (1987/2004): Una introducción matemática a la lógica. Universidad Nacional Autónoma de México.
[9.1] (*) Gabbay, D. & Guenthner, F. (eds.) (2001): Handbook of Philosophical Logic II. Segunda edición. Dordrecht: Kluwer.
[5.3] Zalabardo, J.L. (2002): Introducción a la teoría de la lógica. Madrid: Alianza.
[2.1] García Suárez, A. (1989): “Lógica intuicionista”. Lógica y Lenguaje. Editado por Garrido, M. (1989). Madrid: Tecnos, 178-189.
[7] Henkin, L. (1960): “On mathematical induction”. The American Mathematical Monthly 67, 323-338.
[9] Hintikka, J. (1962/79): Saber y Creer. Madrid: Tecnos.
[8.1] Hughes, G. E. & Cresswell, M. J. (1977): An Introduction to Modal Logic. London: Methuen. Versión castellana de E. Guisán en Técnos 1973.
[3] (*) Jacquette, D. Editor (2002): Philosophy of Mathematics. An Anthology. Oxford: Blackwell.
(*) Jacquette, D. (ed.) (2002): Philosophy of Logic. An Anthology. Oxford: Blackwell.
[5] Jané, I. (1995): “Lógica de orden superior”. Lógica. Enciclopedia Iberoamericana de Filosofía, vol. 7. Alchourrón, C., Méndez, J. & Orayen, R. (eds.). Madrid: Trotta, 105-128.
[4.1] Kneale, W. and Kneale, M. (1962/84): The Development of Logic. Oxford: Clarendon Press.
[5.4] Manzano, M. (1989): Teoría de modelos. Madrid: Alianza Universidad Textos.
[6.1] (*) Mosterín, J. Editor (1981): Kurt Gödel. Obras Completas. Introducción y traducción de Mosterín, J. Madrid: Alianza Universidad.
[6] Nagel, E. y Newman, J.R. (1958): Gödel’s Proof. New York: New York University Press. Traducción castellana de Adolfo Martín: El Teorema de Gödel. Madrid: Tecnos, 4ª edición 2007.
[8] Orayen, R. (1995): “Lógica Modal”. Incluído en [8.3].
[5.1] Sagüillo, J. M. (2000). Domains of sciences, universes of discourse and omega arguments. History and Philosophy of Logic 20, 267-290.
[2] Tarski, A. (1969): “Truth and Proof”. Scientific American, June 1969. Incluído en Hughes, R.I.G. 1993, 101-125.
[5.3] Zalabardo, J.L. (2002): Introducción a la teoría de la lógica. Madrid: Alianza.
Competencias
1 Elaboración e valoración de hipóteses explicativas das presuposicións e aspiracións explicativas da lóxica clásica en ámbitos discursivos con universos ou dominios de investigación restrictos e irrestrictos.

-2 Elaboración e valoración de hipóteses explicativas da expansión e diverxencia de propostas lóxicas non-clásicas para distintos ámbitos discursivos con universos ou dominios de investigación restrinxidos.
Metodoloxía da ensinanza
-1 Cada tema iniciarase coa motivación apropiada á problemática que se vaia tratar. En xeral trátase de considerar inicialmente situacións ou exemplos da práctica lóxico-dedutiva que motiven a posibilidade de proporcionar máis dunha interpretación á cuestión identificada e de achegar polo tanto máis dunha solución plausible. Os tratamentos clásicos e non-clásicos dos problemas sustentarán a discusión do ámbito específico da filosofía da lóxica do curso.


-2 Proporciónanse lecturas obrigatorias para cada tema, as cales serán especificadas a semana anterior á súa discusión. Nalgúns casos hai lecturas en castelán. Noutros casos as lecturas serán en inglés.


-3 Tratarase de reunións de tipo seminario con interacción, diálogo e discusión. Valorarase a participación dos estudantes.
Sistema de evaluación
Avaliación continua cada 2 semanas mediante tests de opción multiple ou preguntas que se realizarán en 30 mintuos de clase.

A ausencia de máis de tres sesións sen xustificar supón a perda do dereito á avaliación continua e a necesidade de realizar o exame final completo da materia.

A presentación oral dun tema en clase será requisito indispensable para aspirar á matrícula de honra.
Tempo de estudo e traballo persoal
Tres horas semanais de estudo de lecturas obrigatorias.
Dous horas de reflexión y plantexamento de preguntas y resolucion de problemas.
Total cinco horas a maiores das tres horas de clases presenciais.
Recomendacións para o estudo da materia
E imprescindibel asistencia regular y puntual as clases.
Observacións
Se levará control de asistencia mediante firmas e identificacion por o DNI