P1101208 - Supersimetría (Módulo II: Materias Optativas) - Curso 2013/2014

Información

• Créditos ECTS
• Créditos ECTS: 3.00
• Total: 3.0
• Horas ECTS
• Clase Expositiva: 9.00
• Clase Interactiva Laboratorio: 12.00
• Horas de Titorías: 3.00
• Total: 24.0

Outros Datos

• Tipo: Materia Ordinaria Máster RD 1393/2007
• Departamentos: Física de Partículas
• Áreas: Física Teórica
• Centro: Facultade de Física
• Convocatoria: 1º Semestre de Titulacións de Grao/Máster
• Docencia e Matrícula: Primeiro Curso (1º 1ª vez)

Profesores

Nome	Coordinador
EDELSTEIN GLAUBACH, JOSE DANIEL.	NON
MAS SOLE, JAVIER.	NON
VAZQUEZ RAMALLO, ALFONSO.	SI

Horarios

Nome	Tipo Grupo	Tipo Docencia	Horario Clase	Horario exames
Grupo /CLE_01	Ordinario	Clase Expositiva	SI	SI
Grupo /CLIL_01	Ordinario	Clase Interactiva Laboratorio	NON	NON
Grupo /TI-ECTS01	Ordinario	Horas de Titorías	NON	NON

Programa

Existen programas da materia para os seguintes idiomas:

Castelán

Galego

Inglés

Obxectivos da materia
- Entender a dificultade que presenta combinar as simetrías internas coas espazo-temporais.
- Estudar a formulación da supersimetría no superespazo.
- Coñecer a estrutura dun lagrangiano supersimétrico xenérico.
- Entender as propiedades de renormalización que fan peculiares ás teorías supersimétricas.
- Estudar as propiedades non-perturbativas das teorías supersimétricas.
Contidos
1- Introdución á supersimetría: supermultipletes e álxebra supersimétrica. Superespazo e supercampos.
2- Teorías gauge supersimétricas: Teorías gauge N=1 sen materia. Introdución de materia na cromodinámica cuántica supersimétrica (SQCD). Rotura espontánea da supersimetría e espazo de “moduli”. Modelo supersimétrico minimal.
3- Estrutura non-perturbativa das teorías gauge supersimétricas: Dualidade e monopolos magnéticos. Instantons. Holomorfía e teoremas de non renormalización. Funcións beta exactas de NSVZ. Dualidade de Seiberg e potencial de Affleck-Dine-Seiberg.
4- Teorías supersimétricas estendidas: supersimetría N=2 e teoría de Seiberg-Witten. Teoría superconforme N=4. Supergravidade.
Bibliografía básica e complementaria
1. J. Wess and J. Bagger, Supersymmetry and Supergravity. Princeton University Press, Princeton (1983)
2. A. Bilal, Supersymmetry, http://arxiv.org/pdf/hep-th/0101055
3. J. D. Lykken, Introduction to SUpersymmetry, http://arxiv.org/pdf/hep-th/0101055
4. M.F. Sohnius, Introducing Supersymmetry, Phys. Rep. 128 (1985) 39
5. P. Argyres, http://www.physics.uc.edu/~argyres/661/index.htmlS.
6 J. Gates, M. T. Grisaru, M. Rocek and W. Siegel, One thousand and one lessons in Supersimmetry, Benjamin-Cummings 1983.
7 J. Terning, Modern supersymmetry, Oxford University Press 2006.
8 P. Binetruy, Supersymmetry: theory, experiment and cosmology, Oxford University Press 2006.
9 I. Aitchinson, Supersymmetry in particle physics, Cambridge University Press 2007.
Competencias
O alumno deberá ser capaz de formular modelos de teorías de campos con supersimetría. Tamén deberá coñecer as peculiaridades que presenta a fenomenoloxía das teorías supersimétricas. O alumno deberá familiarizarse coa técnica do superespazo e a descomposición en compoñentes.
Metodoloxía da ensinanza
Nas clases expositivas farase uso combinado do proyector e a lousa para presenta-los contidos. Nas clases interactivas invitarase os alumnos a resolver exercicios e poranse dúbidas en común para discutirnas.
Sistema de evaluación
Para ser avaliados, os alumnos deberán asistir a clase cun máximo de dúas ausencias permitidas ao longo do curso. Ademáis deberá realizar un traballo de ampliación da materia e levar a cabo unha exposición do mesmo. Así mismo, terase en conta a participación activa durante as clases.
Tempo de estudo e traballo persoal
51 horas.
Recomendacións para o estudo da materia
Ter polo menos coñecementos básicos de teoría cuántica de campos, física-matemática e gravitación.