Saltar ao contido principal
Inicio  »  Centros  »  Facultade de Psicoloxía  »  Información da Materia

P2151207 - Intervención familiar sistémica (Materias optativas) - Curso 2013/2014

Información

  • Créditos ECTS
  • Créditos ECTS: 3.00
  • Total: 3.0
  • Horas ECTS
  • Clase Expositiva: 18.00
  • Clase Interactiva Seminario: 6.00
  • Horas de Titorías: 1.00
  • Total: 25.0

Outros Datos

  • Tipo: Materia Ordinaria Máster RD 1393/2007
  • Departamentos: Psicoloxía Clínica e Psicobioloxía
  • Áreas: Personalidade, Avaliación e Tratamentos Psicolóxicos
  • Centro: Facultade de Psicoloxía
  • Convocatoria: 2º Semestre de Titulacións de Grao/Máster
  • Docencia e Matrícula: Primeiro Curso (1º 1ª vez)

Profesores

NomeCoordinador
GUTIERREZ GARCIA, EMILIO.SI

Horarios

NomeTipo GrupoTipo DocenciaHorario ClaseHorario exames
Grupo /CLE_01OrdinarioClase ExpositivaSINON
Grupo /CLIS_01OrdinarioClase Interactiva SeminarioSINON
Grupo /TI-ECTS01OrdinarioHoras de TitoríasSINON
Grupo /TI-ECTS02OrdinarioHoras de TitoríasSINON

Programa

Existen programas da materia para os seguintes idiomas:

  • Castelán
  • Galego


  • Obxectivos da materia
    Introducir o estudante na orientación teórica da terapia familiar.
    Para isto, pártese da evolución histórica das ideas que dominaron o panorama da terapia familiar para acabar describindo os principais modelos en terapia familiar.
    Ademais, sinálaselle ao estudante a relevancia de cada modelo e préstase unha atención especial á terapia familiar sistémica, xa que é a única oportunidade que teñen nos seus estudos.
    Na presentación da Terapia Familiar Sistémica faise fincapé nos diferentes enfoques, técnicas e as aplicacións aos diferentes trastornos.

    Este último apartado vese subliñado polas clases prácticas nas que se utilizan estratexias de “role-play” e visionado de gravacións de tratamento de casos.

    Contidos
    1. ORIXES DA TERAPIA FAMILIAR
    1.1. Aparición do formato conxunto.

    2. SUPÒSTOS SISTÉMICOS
    2.1. Noción de sistema.
    2.2. Circularidad.
    2.3. Enfoque relacional.
    2.4. Proceso-Interdependecia.

    3. TERAPIA FAMILIAR ESTRATÉXICA
    3.1. A contribución de M. Erickon.
    3.2. enfoque de Jay Haley.
    3.3. Intervencións paradoxais.

    4. TERAPIA FAMILIAR DO GRUPO DE MILAN
    4.1. A evolución do Grupo de Milan.
    4.2. Neutralidad, construción de hipótese e circularidad.
    4.3. A entrevista como intervención.

    5. MODELO DE TERAPIA BREVE DO MRI
    5.1. Cambio1 e Cambio 2.
    5.2. Máis do mesmo.
    5.3. Relación problema/técnica.

    6. MODELO CENTRADO NAS SOLUCIÓNS
    6.1. Cooperación.
    6.2. Excepcións e cambio pretratamiento.

    7. TERAPIA FAMILIAR ESTRUTURAL
    Supostos do modelo estructural.
    Desafío ao síntoma, estrutura e realidade.

    8. ANALISIS COMPARATIVO DOS MODELOS SISTEMICOS
    8.1. Directividad vs. Neutralidad
    8.2. Papel da Familia
    8.3. Descrición vs. Prescripción
    Bibliografía básica e complementaria
    Bibliografía básica e complementaria

    BIBLIOGRAFÍA BÁSICA:

    DE SHAZER, S.: Claves Para la Solución en Terapia Breve. Barcelona: Paidos, 1986.
    FISCH, R; WEAKLAND, J y SEGAL, L. La Táctica del Cambio.Barcelona: Herder, 1984.
    HALEY, L. Terapia para Resolver Problemas. Buenos Aires: Amorrortu, 1980.
    MINUCHIN, S.: Técnicas de Terapia Familiar. Barcelona: Paidós, 1984.
    WATZLAWICK, P. Cambio. Barcelona: Herder, 1976.
    WATZLAWICK, P. et al. Teoría de la Comunicación Humana. Barcelona: Herder, 1981.

    BIBLIOGRAFÍA COMPLEMENTARIA:

    Ackerman, N. (1970). Teoría y práctica de la terapia familiar. Buenos Aires: Proteo.
    Andolfi, M.(1987). Terapia familiar. Barcelona: Paidós.
    Bandler, R. y Grinder, J. (1980). La estructura de la magia, Santiago de
    Bateson, G.(1976). Pasos hacia una ecología de la mente, Buenos Aires: Lohe.
    Beyebach, M. (2006). 24 Ideas para una terapia Breve. Barcelona: Herder.
    Beyebach, M y Herrero, M (2011). ; 200 tareas en terapia breve. Barcelona, Herder.
    Beyebach, M. y Rodríguez-Arias, J.L. (comps.) (1989). Lecturas de terapia familiar. Salamanca: Kadmos.
    Boscolo, L. y Cecchin G. (1989). Terapia familiar sistémica de Milán: Teoría y práctica. Buenos Aires: Amorrortu.
    Boszormeny-Nagy, I. (1976). Terapia familiar intensiva. México: Trillas.
    Boszormeny-Nagy, I. (1983). Lealtades invisibles. Buenos Aires: Amorrortu.
    Bowen, M.L. (1991). De la familia al individuo. Barcelona: Paidós.
    de Shazer, S. (1991). Putting difference to work. New York: Norton.
    de Shazer, S. (1999). En un origen las palabras eran magia. Barcelona: Gedisa.
    Fischman, H.C. (1984). Tratamiento de adolescentes con problemas. Barcelona: Paidós.
    Haley, J. (1972). Tácticas de poder de Jesucristo y otros ensayos. Buenos Aires : Tiempo Contemporáneo.
    Haley, J. (1971). Estrategias en Psicoterapia. Barcelona : Ediciones Toray,
    Haley, J. (1984). Terapia de ordalia para modificar la conducta. Buenos Aires : Amorrortu.
    Haley, J. (1974). Tratamiento de la familia. Barcelona: Toray.
    Haley, J. (1980). Terapia no convencional. Las técnicas psiquiátricas de Milton H. Erickson. Buenos Aires: Amorrortu.
    Haley, J. (1980). Terapia para resolver problemas. Buenos Aires: Amorrortu.
    Haley, J. (1985). Trastornos de la emancipación juvenil y terapia familiar. Buenos Aires: Amorrortu.
    Hoffman, L. (1987). Fundamentos de la Terapia Familiar. México: Fondo de Cultura Econíomica
    Imber-Black, E. y Roberts, J. (1990). Rituales terapéuticos y ritos en la familia. Barcelona: Gedisa.
    Keeney, B. y Ross, J. (1987) Construcción de terapias familiares sistémicas. Buenos Aires: Amorrortu.
    Keeney, B.P. (1987). Estética del cambio. Barcelona: Paidós.
    Kim Berg, I. y Stanton, J. (1996). Trabajando con el problema del alcohol. Barcelona: Gedisa
    Madanes, C. (1984). Terapia familiar estratégica. Buenos Aires: Amorrortu.
    Minuchin, S. (1982). Familias y terapia familiar Buenos Aires: Gedisa.
    Minuchin, S. (1984). Calidoscopio familiar. Barcelona: Paidós.
    Minuchin, S., Lee, W. y Simon, G. (1998). El arte de la terapia familiar. Barcelona: Piados.
    Nardone, G., y Watzlawick, P. (1983). El arte del cambio. Barcelona: Herder.
    Navarro Góngora, J. (1992). Técnicas y programas en Terapia Familiar. Barcelona: Paidós.
    Navarro Góngora, J. y Beyebach, M. (1995). Avances en terapia familiar sistémica. Barcelona: Paidós.
    O’Hanlon W.H. y Weiner-Davis M. (1990). En busca de soluciones. Barcelona: Paidós.
    O’Hanlon W.H. (2001). Desarrollar posibilidades. Barcelona: Paidós.
    O’Hanlon, W.H. (1989). Raices profundas. Principios básicos de la terapia y de la hipnosis de Milton Erickson. Buenos Aires: Paidós.
    O’Hanlon, W.H., y Weiner-Davis M. (1990). En busca de soluciones. Barcelona: Paidós.
    Rosen, S. (1986). Mi voz irá contigo: los cuentos didácticos de Milton H. Erickson. Buenos Aires: Paidós.
    Satir, V. (1983). Terapia familiar conjunta. México: La Prensa Mexicana.
    Selekman, M. (1996). Abrir caminos para el cambio. Barcelona: Gedisa.
    Selvini-Palazzoli, M. (1990). Los juegos psicóticos en la familia. Barcelona: Paidós.
    Selvini-Palazzoli, M., Boscolo L., Cecchin, G. y Prata, G. (1988). Paradoja y Contraparadoja. Barcelona: Paidós.
    Sluzki, C. (1996). La red social: frontera de la práctica sistémica. Barcelona. Gedisa.
    Watzlawick, P. (1988). La realidad inventada. Barcelona: Gedisa, 1988.
    Watzlawick, P. (1989). El arte de amargarse la vida. Barcelona: Herder. (Comentario de ATFA)
    Whitaker, C. y Bumberry, W.M. (1988). Danzando con la familia. Barcelona: Paidós.
    Whitaker, C. (1992). Meditaciones nocturnas de un terapeuta familiar. Barcelona: Paidós.
    White, M. y Epston, D. (1993). Medios narrativos para fines terapéuticos. Barcelona: Gedisa
    White, M. (1994). Guías para una terapia familiar sistémica. Barcelona: Gedisa.
    White, M. (2002). El enfoque narrativo en la experiencia de los terapeutas. Barcelona: Gedisa.
    White, M. (2002). Reescribir la vida: entrevistas y ensayos. Barcelona: Gedisa.
    Wittezaele, J.J. y García, T. (1994). La escuela de Palo Alto. Historia y evolución de las ideas esenciales.
    Zeig, J.K. (1985). Un seminario didáctico con Milton H. Erickson. Buenos Aires: Amorrortu.

    Competencias
    As competencias que se pretenden desenvolver na materia.

    1. A sensibilización do alumno sobre:

    1.1 O papel dos supostos na construción de problemas en saude mental.
    1.2 A determinación que os diferentes modelos impoñen sobre a construción dos problemas en terapia.
    1.3. O principio de intervención mínima.
    1.4. A necesidade de desenvolver unha relación terapéutica fronte á idea das técnicas illadas.

    Metodoloxía da ensinanza
    A metodoloxía de ensinanza é a clase maxistral participativa. Todos os contidos están configurados como presentacións 'power point'. Non hai un tempo determinado por tema, xa que os temas teñen amplitudes diferentes e o ritmo de exposición depende das intervencións dos alumnos e do seu propio interese en afondar en cada tema. Ademais das clases prácticas, en cada clase preséntanse tres ou catro casos clínicos para apoiar a descrición conceptual do temario.
    Sistema de evaluación
    A cualificación final realízase tendo en conta catro aspectos:

    1. Exame Final. Supón un 60% da nota. É imprescindible superalo para aprobar a asignatura. É un exame de preguntas TIPO TEST. Realízase a final do curso. Unha terceira parte das preguntas baséanse nas exposicións en clases magistrales, desenvolvementos técnicos en sesións de role-play en clases prácticas, ou de exposicións en clase, mentres que as aproximadamente as dúas terceiras partes restantes son preguntas sacadas dos libros obligatorios

    2. Clases Prácticas. Ata un 10% da nota final pode adquirirse mediante a participación nas clases prácticas da asignatura. .

    3. Clases Teóricas. Ata un 10% da nota final pode adquirirse mediante cinco controles de asistencia que se realizasen sen previo aviso ao longo do curso ás clases teóricas.O alumno sen faltas de asistencia obterá 0,5 puntos que supón un 5% da nota final. Cada falta de asistencia será penalizada con 0,10 puntos.

    4. Traballos Voluntarios. Exposición dun traballo de documentación que pode ser realizado ben individualmente, ou ben en equipo, aceptados polos profesores. Supón un 20% da nota final.

    Asistencia a Cursos e Seminarios. A asistencia a actividades formativas externos á asignatura, relacionados coa formación clínica, poden axudar a compensar unha puntuación obtida por baixo do máximo nos apartados 2, 3 e 4.