Catálogo de Experimentos

• Impacto Electrónico
• Ionización Química
• GC/MS
• L-SIMS
• MALDI
• ESI
• NANOESI - OFFLINE
• APCI

volver

Impacto Electrónico

A enerxía utilizada para ionizar a mostra e fragmenta-la é adquirida por unha interacción con electróns emitidos dende un filamento quente (filamento de metal que quentado electricamente ata incandescencia, emite electróns libres). A cámara de ionización é mantida a baixa presión para minimizar as colisións ión-molécula. Algunhas características da molécula poden ser deducidas do patrón de fragmentación do ión molecular. É unha técnica de ionización das chamadas “duras” xa que as mostras (que teñen que estar en fase gas) precisan altos vacíos e temperaturas altas na fonte de ionización, e a enerxía comunicada á molécula é moi alta.

Un factor a ter en conta nesta técnica é a enerxía dos electróns, que se mide en electrón-voltios, ou abreviadamente escrito “eV”. Un eV é a enerxía gañada por un electrón (equivalente a 23 Kcal/mol) no transcurso dun campo eléctrico mantido por unha diferencia de potencial de un Voltio. A maioría dos espectros de referencia son obtidos a 70 eV, xa que a ese valor as perturbacións na enerxía dos electróns teñen efectos desprezables sobre a producción dos ións, e tamén porque os patróns de fragmentación reproducibles son obtidos a ese nivel de enerxía.

No caso de que o usuario desexe obter o espectro da súa mostra a un valor inferior ó estándar (70 eV), deberá indica-lo na folla de petición do espectro, advertindo que o tope está en 15 eV por razóns obvias de mantemento do equipo.

Tipo de mostras.- Técnica especialmente utilizada para compostos apolares de volatilidade alta, de peso molecular baixo e que teñan unha alta estabilidade térmica.

Solicitude.- As solicitudes teñen que estar debidamente cumprimentadas. Na folla de solicitude debe - se poñer con letra clara todo o que se pregunta, poñendo tamén algunha advertencia se se quere facer o espectro a menos de 70 eV, ou algunha outra que o usuario quer facer. O número de mostras máximo e de 2 por persoa e día.

Instrumentación.- Para Impacto electrónico de Baixa Resolución dispoñemos dun Espectrómetro de Masas Cuadrupolar da casa Hewlett-Packard modelo HP5988A e outro da casa Termo “TraceMs”. Para Impacto electrónico de Alta Resolución dispoñemos dun Espectrómetro de Masas Magnético da casa Micromass modelo Autospec.

Nota.- Ós usuarios deben lembrar que para facer o espectro de Impacto Electrónico de alta resolución, é imprescindible facer antes o espectro de baixa resolución onde aparezca o ión molecular ou o ión de interese.

volver

Ionización Química

 A técnica de Impacto Electrónico é unha técnica moi agresiva, no senso que provoca moita fragmentación do ión molecular, dándonos moita información estructural e moi pouca (ou ningunha) información molecular. Isto conleva á dificultade de interpretar o espectro. Nos casos que interese ter máis información do ión molecular e menos da fragmentación é mellor recurrir a outras técnicas de ionización menos agresivas como é o caso da Ionización Química (Técnica de ionización blanda.- Chamada así, debido ó pouco “exceso” de enerxía que é depositada nas moléculas cando son ionizadas).

   A Ionización Química realíza-se mediante a reacción das moléculas neutras da mostra-problema con ións procedentes da previa ionización (por impacto electrónico) dun gas reactivo.

   No caso do de usares metano como gas reactivo, estes ións son: CH₅+ (m/zn17); C₂H₅⁺ (m/z 29); C₂H₃⁺ (m/z 27); C₃H₅⁺ (m/z 41).

   As reaccións que teñen lugar entre os ións reactivos cargados positivamente e as moléculas da mostra poden ser agrupadas principalmente en 4 categorías: Transferencia protónica, Intercambio de carga, Adición electrofílica e Abstracción aniónica. Por exemplo os ións CH₅⁺ e C₂H₅⁺ formados a partires dó metano reaccionan con moléculas da mostra por transferencia protónica:

   Frecuentemente obsérvase co espectro de masas de ionización química con metano, combina un sinal do ión MH+ de intensidade adecuada, xunto cunha fragmentación apropiada para elucidación estructural.

   Tipo de mostras.- É a alternativa da técnica de Impacto Electrónico máis usada en análises de compostos orgánicos relativamente lábiles, como en productos farmacéuticos, metabolitos, péptidos, esteroides, carbohidratos, lípidos, aminoácidos, pesticidas, etc.

   Solicitude.- A solicitude débe-se cumprimentar seguindo o modelo da unidade ó igual que para Impacto Electrónico. Se se quere facer algún experimento de Ionización Química a unhas condicións de Tª da fonte e presión do gas reactivo (así como dun gas reactivo concreto) concretas, débe-se indicar na folla de solicitude e comentarllo ó técnico de da Unidade. O nº de mostras máximo é de 2 por persoa e día.

   Instrumentación.- A unidade conta cun espectrómetro magnético de alta resolución da casa Micromass modelo Autospec, onde realizamos espectros de Ionización Química positiva e negativa de alta resolución e baixa resolución.

   Nota.- Ós usuarios deben lembrar que para facer o espectro de Ionización Química de alta resolución, é imprescindible facer antes o espectro de baixa resolución onde aparezca o ión molecular ou o ión de interese.

   OBSERVACIÓNS IMPORTANTES NESTA TÉCNICA.-

      - OS ESPECTROS FEITOS NESTA TÉCNICA PODEN VARIAR DEPENDENDO DAS CONDICIÓNS DO EXPERIMENTO: PRESIÓN DA FONTE ONDE SE IONIZA O GAS REACTIVO, GAS REACTIVO USADO E TEMPERATURA DA FONTE. DEBIDO A ISTO, OS ESPECTROS QUE OBTEMOS POR ESTA TÉCNICA SON POUCO REPRODUCIBLES, POR ISO É MOI IMPORTANTE QUE SE COÑECE DE ANTEMÁN ALGUNHA DESTAS VARIABLES (VARIABLES IDÓNEAS PARA UNHA MOSTRA CONCRETA), APUNTA-LO NA FOLLA DE SOLICITUDE E COMENTARLLO Ó TÉCNICO DA UNIDADE.

      - RANGOS DE MASA PARA ESTA TÉCNICA:

            1-1022 M/Z PARA IONIZACIÓN QUÍMICA POSITIVA.

            1-1022 M/Z PARA IONIZACIÓN QUÍMICA NEGATIVA.

      - A TÉCNICA DE IONIZACIÓN QUÍMICA É USADA MAIORITARIAMENTE COMO UNHA TÉCNICA COMPLEMENTARIA Ó IMPACTO ELECTRÓNICO. DEBIDO A QUE DA POUCA INFORMACIÓN ESTRUCTURAL, NON EXISTEN ESPECTROTECAS DE MOSTRAS EN IONIZACIÓN QUÍMICA.

volver

Gases / Masas

 A cromatografía de gases/espectrometría de masas é unha combinación de dúas técnicas microanalíticas: Por un lado a cromatografía de gases (GC), que é unha técnica de separación, e por outro lado a espectrometría de masas (MS), que é unha técnica de identificación.

   Esta combinación ten varias vantaxes: Podemos conseguir información cualitativa e cuantitativa e tamén información específica de compostos cun tamaño relativamente pequeno de cantidade de mostra (nanogramos de mostra). Se usáramos un espectrómetro de masas cunha mostra impura os resultados serían moi confusos, obteríamos espectros de masas de 2 ou máis compostos e a interpretación non sería doada.

   Polo contrario, se utilizamos esta técnica (GC-MS) separaríamos primeiro as impurezas da mostra e obteríamos despois o espectro de masas de cada un dos compoñentes que aparecerían na mostra.

   Tipo de mostras.- O GC/MS que temos nesta unidade dispón dunha fonte de Impacto Electrónico. Polo tanto os compostos que están recomendados para esta técnica son compostos apolares de volatilidade alta, de peso molecular baixo e que teñan unha alta estabilidade térmica.

   Solicitude.- Sería moi recomendable có usuario traia unha fotocopia do cromatograma de gases da mostra feito previamente. Así mesmo, hai que especificar (axuntandolo á solicitude) o tipo de columna capilar que desexa entre as que aquí temos (ver listado abaixo), e traer as condicións do cromatógrafo (programa de temperaturas, concentración da mostra, etc../riaidt.).

   Instrumentación.- A unidade conta cun GC/MS da casa Hewlett-Packard modelo HP-5972 con inxector split/splitless

   Listado de columnas capilares.-

   Nota.- Na unidade de espectrometría de masas está a disposición dos usuarios as especificacións das columnas citadas, para a quen lle poda interesar.

      - Cada usuario deberá cumplimentar os datos no formulario disponible na unidade con anterioridade á utilización do equipo. O formulario fai referencia ó nº aproximado de mostras que se estiman medir, o tipo de columna, se o usuario precisa formación a cargo do persoal técnico da unidade para o manexo do equipo (sempre e cando sexa un nº de mostras considerable).

      - O usuario deberá proporcionar por escrito o método que desexe empregar.

      - O cambio das columnas, así como o mantemento global do equipo (incluíndo todo tipo de comprobación) correrá unicamente a cargo dos técnicos da unidade.

      - Cada usuario deberá traer a súa propia xeringa, así como o disolvente para disolver as súas mostras.

      - Non se permite na unidade facer ningún tipo de extracción, así como preparacións previas da mostra. Soamente disolver a mostra e pinchar.

      - Ó término do uso do equipo, se o usuario quere facer backups das súas mostras, pode facelos traendo o tipo de cinta axeitada.

      - O horario para o uso do equipo de gases-masas é de 10-14 horas, e de 16-19 horas de luns a venres.

volver

F.A.B./L-SIMS

Nesta técnica (das denominadas técnicas brandas ou suaves), a enerxía usada para ionizar as mostras provén dun canón que emite átomos de Xenon, Argon ou outro gas que teña unha enerxía de ionización no rango de 6 a 10 KeV. Como o seu nome indica (“Fast Atom Bombardment”), as mostras son “bombardeadas” por estes átomos acelerados de alta enerxía.

   Unha variante do F.A.B. é o L-SIMS “Liquid Secondary-ion mass spectrometry”. A diferencia estriba en que se bombardea a mostra cunha emisión de ións primarios (que proveñen, no noso caso, dun canón de Cesio), e se analizan os ións secundarios que emanan da superficie da mostra.

   As mostras que se preparan para esta técnica teñen que ir inmersas nunha matriz (Disolvente polar e viscoso cun baixo punto de ebulición) axeitada segundo o tipo de mostra que se quer analizar:

      - Disulfuro.- Para mostras orgánicas pouco polares que non sexan azucres nin péptidos.

      - Glicerol (Ou Glicerol con NaCl).- Está indicada para azucres con hidroxilos libres.

      - Tioglicerol.- Indicada principalmente para péptidos.

      - 3-Nitrobenzil alcohol (MNBA).- Moi indicada para compostos organometálicos.

   A función da matriz é importante para provocar a ionización da mostra a analizar.

   É moi importante sinalar na folla de solicitude a matriz que se quere empregar para cada tipo de mostra, así como o mellor disolvente (caso de que a mostra non se disolva na matriz).

   Os espectros que saen do F.A.B. son moi característicos. A evidencia de que a molécula ionizada está intacta vese na formación de “aductos” (consistente na molécula xunto con Na+, K+ ou H+). Un pico que represente o ión molecular é raramente observado. Aparte de estes aductos tamén poden aparecer outros de asociación entre a matriz e a mostra, o cal fai máis difícil a interpretación de este tipo de espectros.

   Para facilita-la comprensión dos mesmos, ó usuario dáselle na mesma folla dous espectros (Un espectro para a matriz, e outro da mostra) coa finalidade de poder comparar un espectro con outro. Así, cando se amplía unha zona concreta do espectro da mostra, automaticamente amplíase tamén a zona equivalente (rango m/z) do espectro da matriz utilizada.

   Deste xeito, o usuario pode coñecer se os picos que saen no seu espectro pertencen a súa molécula ou pola contra son da matriz.

   Tipo de mostras.- Esta técnica está especialmente recomendada para moléculas polares de alto peso molecular que non sexan volátiles, e que non teñan unha grande estabilidade térmica (e polo tanto que non sexa factible facer impacto electrónico). Dentro de estas moléculas poderíamos citar entre outras: carbohidratos, péptidos, proteínas, compostos órgano-metálicos, etc../riaidt.

   Solicitude.- Ó igual que en Impacto Electrónico, as solicitudes teñen que vir correctamente cumprimentadas, facendo especial mención no apartado onde se pregunta a matriz que se quere usar, ión positivo ou negativo, mellor disolvente (Moi importante para aquelas mostras que non se disolvan ben na matriz), así como o peso molecular estimado, a fórmula molecular e a estructura ou derivación. O número de mostras máximo e de 2 por persoa e día.

   Instrumentación.- A unidade conta cun espectrómetro magnético de alta resolución, onde realizamos espectros de L-SIMS de baixa e alta resolución. O rango de masas que facemos é ata 3000 m/z para baixa resolución e de 1500 m/z para alta resolución.

   Nota.- Ós usuarios deben lembrar que para facer o espectro de L-SIMS de alta resolución, é imprescindible facer antes o espectro de baixa resolución onde aparezca o ión molecular ou o ión de interese.

   OBSERVACIÓNS IMPORTANTES NESTA TÉCNICA:

      - A MOSTRA DEBE SER APRECIABLEMENTE SOLUBLE NO DISOLVENTE INDICADO. EN CASO DE NON SELO, NON SE PODE REALIZAR A MEDIDA DO ESPECTRO.

      - A MATRIZ DEBE DE INDICARSE SEMPRE. SENÓN SE FAI, NON SE REALIZARÁ O ESPECTRO.

      - CONSIDÉRANSE RANGOS DE RUTINA:

            * 100-2000 M/Z .- PARA L-SIMS DE BAIXA.

            * 100-1000 M/Z .- PARA L-SIMS DE ALTA.

- FORA DE ESTES RANGOS CONSULTAR COA UNIDADE. EN NINGÚN CASO, ESTES ESPECTROS CONSIDERARÁN-SE DE RUTINA.

volver

Maldi (Desorción láser asistida por matriz)

As técnicas de ionización mediante láser pódense dividir en tres grupos: As de ionización fotónica ou multifotónica, as de ablación e as de desorción. Maldi é unha técnica láser por desorción de ionización suave que non require unha vaporización previa da mostra. Para conseguir un proceso de ionización eficiente e suave, débense cumprir tres condicións básicas:

      - A ionización debe ser resonante. Esto quere dicir que a lonxitude de onda do láser usado debe ser adecuada para conseguir a excitación electrónica ou vibracional da molécula usada. Para elo, úsanse láseres con emisión no ultravioleta remoto ou infravermello remoto, respectivamente.

      - O punto quente producido debe ser de moi corta duración, para evitar a descomposición térmica. Polo tanto emprégase un láser con pulsos de corta duración (1 a 100 nanosegundos).

      - A mostra debe dispersarse previamente usando unha matriz líquida ou sólida (Normalmente solen ser moléculas orgánicas pequenas, así as moléculas do analito quedan illadas entre si e rodeadas dun grande número de moléculas de matriz (evitándose a asociación de moléculas de analito que darían lugar á formación de complexos de moi alto peso molecular, difíciles de desorber e de analizar). Ademais, a matriz absorbe o exceso de enerxía, conseguíndose un proceso de ionización extremadamente suave. Ó mesturar o analito coa matriz ten lugar unha cristalización por evaporación do disolvente

ANALIZADOR.-

   O analizador que usamos para esta técnica é de tempo de voo ou comunmente chamado TOF (= Time of Flight). O principio deste tipo de analizadores é sinxelo. Unha vez introducida a mostra coa matriz nunha placa de maldi e introducida esta na fonte, procédese a un pulso intensivo de disparos láser de lonxitude de onda corta que provocan a ionización do analito. Unha vez conseguida esta ionización e confinados todos os ións na fonte, aplicamos unha voltaxe de extracción e así conseguiremos que todos os ións salgan da fonte de modo simultáneo. Seguidamente pasarán por un campo electrostático acelerador adquirindo unha elevada enerxía cinética que os impulsa na dirección do tubo de voo cara o detector. Os ións de maior m/z voarán a menor velocidade que os de menor m/z, o resultado será que os ións máis pequenos alcanzarán primeiro o detector, seguidos no tempo, e de modo sucesivo, polos de maior tamaño (supoñendo a todos a mesma carga). O tempo empregado en recorrer a lonxitude do tubo de voo será proporcional á masa, ou relación masa/carga, dos ións, e o sistema de detección será capaz de distinguir ou diferenciar as diferentes masas iónicas tanto mellor canto maior sexa a súa separación no tempo (canto maior sexa o tubo de voo), e canto menor sexa a dispersión de enerxías dos ións formados na fonte. A resolución é unha das limitacións dos sistemas TOF. Para mellorar a resolución teríamos que aumentar a lonxitude do tubo de voo a dimensións tales que non farían práctica a súa construcción, polo tanto o parámetro da lonxitude do tubo de voo podemos considera-lo fixo. Outro parámetro que sí podemos considerar é a dispersión de enerxías que se orixinan como resultado da formación en diferentes rexións ou planos dos ións sometidos a desorción por láser. Esta dispersión de enerxías produce unha dispersión en velocidades de voo, e en consecuencia, de tempos de voo, que é o que en definitiva se mide. Se conseguimos compensar esta dispersión melloraremos a resolución. Para elo, emprégase un dispositivo chamado reflectrón que reenfoca os ións da mesma masa sobre o detector. De tal xeito, neste tipo de equipos poderíamos traballar en dous modos: modo lineal ou modo reflectrón. Segundo para que tipo de análises usaremos un modo ou outro

APLICACIÓNS.-

   A técnica Maldi úsase en análises de proteínas, glicoproteínas, polinucleótidos, oligosacáridos, glicolípidos e, en xeral, biopolímeros.

   En análises de proteínas é moi típica a dixestión tríptica dunha banda dun xel de poliacrilamida (Spot) previamente tinxida con prata ou con Coomasie para a posterior análise por Maldi dos fragmentos peptídicos (fingerprinting) e búsqueda en base de datos desta “pegada peptídica” para recoñecer dita proteína.

MATRICES.-

   As matrices con que conta a unidade actualmente son as seguintes:

      - HCCA (ácido a-ciano-4-hidroxicinámico). Indicado para péptidos y proteínas, aínda que máis típico para péptidos.

      - SA (ácido sinapínico ou ác. 3,5-dimetoxi-4-hidroxicinámico). Indicado para péptidos e proteínas, aínda que máis típico para proteínas.

      - DHB (ácido 2,5-dihidroxibenzoico o ác. gentísico). Indicado para péptidos, proteínas e tamén carbohidratos.

      - HPA (ácido 3-hidroxipicolínico). Indicado para ADN

      - DITHRANOL (1,8,9-Trihidroxiantraceno). Indicada para polímeros.

SOLICITUDE.-

   As solicitudes para realizar unha análise de Maldi podédelas pedir na Unidade. Na solicitude debe consignarse toda a información que se solicita. Puntos esenciais a ter en conta a hora de cubrir a solicitude son: 

      - As ZipTip son puntas de pipeta con 0.6 microlitros de xel de sílice C18 e úsanse para concentrar e purificar mostras de péptidos e proteínas. Cando este tipo de mostras teñen un contido alto en sales é moi conveniente pasar a mostra por estas puntas de pipeta. Neste punto temos que aclarar que se temos que usar un ZipTip, o prezo da análise incrementarase polo custo da ZipTip (4 € por mostra).

      - No caso de que o usuario este interesado en facer identificación usando a base de datos, é importante que se poña toda a información extra posible para facer dita identificación mais precisa.

      - Outro punto importante a ter en conta na solicitude é o tipo de formato elixido polo usuario para recibir o espectro final: formato en papel ou formato electrónico. No segundo caso, existe un programa na rede que e de balde e que o propio usuario pode baixar no seguinte enderezo: http://bioinformatics.genomicsolutions.com/MoverZDL.html Unha vez baixado dito programa da rede, o usuario pode descargar os seus espectros conectándose a un ordenador da unidade onde diariamente, e mediante crave de acceso, podería acceder a unha carpeta do seu grupo de investigación. Se o usuario esta interesado neste tipo de formato, deberán poñerse en contacto coa unidade.

       - Todas as solicitude teñen que vir coa sinatura correspondente do Director de Investigación.

INSTRUMENTACIÓN.-

   A unidade conta cun equipo MALDI-TOF modelo AUTOFLEX da casa Bruker. As características a destacar de este equipo son:

      - Analizador lineal de 122 cm. Para análises de ións de carga positiva e negativa.

      - Sistema de detección con MCP (Micro Chanel Plate) de moi alta sensibilidade e rango dinámico alto.

      - Fonte de alimentación de alta voltaxe de +25/-20 kv para a aceleración de ións.

      - Láser N2 de moi larga duración.

      - Fonte SCOUT™, con formato para placas microtiter. Porta-mostras con óptica de observación.

      - Sistema de concentración da mostra AnchorChip™, para elevar a sensibilidade propia do equipo entre 10 e 100 veces.

      - Reflectror electrostático de ións para maior resolución e exactitude en modo de traballo de extracción pulsada de ións (PIE) e un segundo detector especial de alta sensibilidade de tipo MCP.

      - Módulo FAST (Fragmentation Analisis and Structural TOF-MS). Accesorio para experimentos PSD (Post-Source Decay).

      - Paquete informático para análises e interpretación de espectros BioTools.

volver

ESI (Electrospray)

Tres características son as que definen a ionización por Electrospray con respecto a outras técnicas de ionización por espectrometría de masas. A primeira delas é a habilidade única de producir ións con cargas múltiples, permitindo así que compostos de moi alto peso molecular queden rexistrados con cargas múltiples nun rango m/z moito menor. A segunda característica é que as mostras baixo análise deben ser introducidas en solución, posibilitando así unha compatibilidade natural entre ESI con moitos tipos de técnicas de separación (HPLC, Electroforeses capilar…). Unha terceira característica é que se trata dunha técnica especialmente “branda” o que posibilita, por exemplo, a preservación na fase gas de interaccións non covalentes entre moléculas as cales existen en solución, así como o estudio de conformacións moleculares en tres dimensións.

   A mostra en disolución faise pasar a través dun capilar ó que se lle aplica un alto potencial eléctrico, á saída do capilar a solución dispérsase en forma de spray formado por pequenas gotas cargadas, as cales se evaporan rapidamente ben por un proceso de desorción do campo eléctrico ou de evaporación do solvente, liberando moléculas (péptidos ou proteínas) protoadas á fase gasosa. Os ións xerados poden estar protoados de forma múltiple dando lugar a diferentes especies para unha mesma molécula. No caso de péptidos e proteínas, o extremo N-terminal e os residuos de histina, arginina e lisina son os candidatos a protoarse.

volver

NANOESI - OFFLINE

Pódense alcanzar sensibilidades dun nivel de atomol dispoñendo dun “tip” de diámetro menor e diminuíndo o fluxo de introducción da mostra. A sensibilidade do proceso de ESI non se incrementa aumentando a concentración do analito na mostra en fluxo introducida o sistema. Pola contra se o fluxo varía a súa velocidade de mL/min a nL/min a sensibilidade do experimento aumenta en varias ordes. Esta é a diferencia entre a técnica denominada ESI e NanoESI; a primeira traballa cun fluxo de mL/min e a segunda de nL/min. Ademais, cando se traballa có “tip” NanoESI, este acercase máis o “nozzle” e como consecuencia toda a nube entra na rexión de focalización aumentándose a sensibilidade e requirimentos 1000 veces menores de mostra.

 

   Pódese alcanzar sensibilidades a nivel atomol diminuíndo o fluxo de introducción da mostra e o diámetro do “tip”.

      - En ESI o fluxo e de mL/min e en NanoESI de nL/min. Aproximadamente o fluxo estaría comprendido entre 20-50 nL/min.

      - NanoESI: Maior sensibilidade e requirimentos 1000 veces menores de mostra.

      - Necesítase o mesmo nivel de concentración en ámbalas dúas técnicas.

   En ESI necesítase un volume aproximado de 100 mL , en NanoESI de 3mL.

volver

APCI (Ionización Química a Presión Atmosférica)

APCI: Utiliza unha descarga de coroa e é un proceso en tres pasos:

      1) A agulla a alto voltaxe ioniza o gas nebulizante (aire ou nitróxeno) formando os primeiros ións.

      2) Estes primeiros ións reaccionan inmediatamente cas moléculas de disolvente formando ións reactivos.

      3) Os ións reactivos reaccionan (por transferencia dun protón) cas moléculas do analito formando (M+H)+ en modo positivo ou (M-H)- en modo negativo.

Características Xerais:

      - Utiliza un fluxo de inxección grande (0.2 - 2.0 mL/min.)

      - Utilizado en moléculas non polares, compostos estables térmicamente

      - Normalmente, MW < 1300 amu

      - A Sonda quéntase para favorecer a vaporización

      - Solo require gas nebulizante

      - Require descarga de coroa para producir a ionización (APCI)

      - Non se requiren tampóns para a ionización

      - A utilización de modificantes moi polares pode reducir a sensibilidade
 

Resólvense axeitadamente por APCI as seguintes mostras:

      - Moléculas pequenas, polares e apolares: PAHs, PCBs, ácidos graxos e ftalatos

      - Conteñen heteroátomos: ureas, benzodiazepinas, carbamatos

Mostras a evitar analizar por APCI son aquelas que:

      - Tipicamente mostran cargas múltiples en disolución: proteínas, péptidos, ou oligonucleótidos

      - Son térmicamente moi inestables: esteroides, aminoglicósidos, algúns explosivos

Instrumentación

.-

      A unidade conta cun espectrómetro de triple cuadrupolo da casa Applied “API 4000” acoplado a un HPLC 1100 Series, e cun espectrómetro de analizador TOF modelo BIOTOF II da casa BRUKER.