Saltar ao contido principal
Inicio  »  Servizos  »  Centro de Estudos e Documentación Europeos  »  Adopción de Deciones Legislativas

Procedementos Supranacionais de adopción de decisións

Historia

O Tratado de Roma atribuía á Comisión poderes de iniciativa e negociación (en particular, no ámbito lexislativo e das relacións económicas exteriores); ao Consello, un poder de decisión (ou, en materia de nombramentos, aos representantes dos gobernos dos Estados Membros); e ao Parlamento, un poder consultivo. O papel desde último foise fortalecendo progresivamente no campo presupuestario a raíz das reformas de 1970 e 1975, no ámbito lexislativo coa Acta Única Europea e, en materia de nombramentos, co Tratado de Maastricht, que introduxo o procedemento de codecisón co Consello e reforzou o papel do Parlamento nos nombramentos. A Acta Única Europea tamén atribuiu ao Parlamento o poder de autorizar a ratificación dos tratados de adhesión e de asociación; Maastricht fixo extensivas esas competencias a determinados tipos de tratados internacionais. O Tratado de Ámsterdam representou un progreso considerable na vía da democración da Comunidade, ao simplificar o procedemento de codecisión, extenderlo a novos ámbitos e reforzar o papel do Parlamento no proceso de nombramento da Comisión. De acordo con este enfoque, o Tratado de Niza aunmentou de maneira considerable os poderes do Parlamento. Por unha parte, o procedemento de codecisión (no que o Parlamento conta cos mesmos poderes que o Consello) aplícase a casi todas as novas áreas nas que o Concello decide por maioria cualificada. Por outra parte, o Parlamento conta agora cos mesmos poderes que os Estados membros polo que se refire ao sometemento de asuntos ao Tribunal de Xustiza. O Tratado de Lisboa supón outro salto cualitativo hacia a total paridade co Consello no relativo a lexislación e a financiación da UE.
 
Voltar