As datacións

Á hora de redactar un documento a indicación da data debe colocarse nun lugar onde destaque visualmente. Por esta razón, o normal é que apareza na súa parte final e despois do bloque da sinatura, tal como no primeiro exemplo, a pesar de que en certos casos admítense outras colocacións.

A)

B)

C)

Nalgúns exemplos concretos, como os documentos dos cidadáns (alegación, declaración, denuncia, petición, recurso e solicitude), o certificado ou a dilixencia, a data debe ir despois do texto pero antes do bloque da sinatura, pois nestes casos ten unha relevancia maior, que aconsella achegala á cerna do documento. 

A redacción da datación debe ter en conta unha serie de particularidades: 

• É mellor representala nun bloque separado ca dentro do texto, pois esta segunda opción dificulta moito a súa localización. 

mellor ca  

• Non leva preposicións, nin En antes do nome do lugar nin a antes da datación propiamente dita.

• As datacións poden representarse con cifras no interior de cadros e gráficos, ou en formularios dotados dun número limitado de ocos para incluír esta información. Existen dúas formas distintas de facelo: 

— Para documentos que vaian empregarse en ámbitos internacionais, a norma ISO (8601-1988), aconsella fundamentalmente aplicar unha orientación decrecente (anos-meses-días), empregar catro cifras para os anos, dúas para os meses e dúas para os días e escribir seguidos os oito díxitos, ou senón separalos con espazos en branco ou con guións.

— Para documentos cun ámbito de difusión menor empréganse tamén os oito díxitos, orientados de xeito crecente e separados en bloques por puntos, barras diagonais ou guións.